Diversity Day: is er een beperking?

Rick Brink en Laurens Venneman zijn beide in de dertig, politiek geïnteresseerd en niet op hun mondje gevallen. En ze zitten allebei al van jongs af aan in een rolstoel. Hoe kijken zij naar het onderwerp diversiteit? 

Laurens (36) werkt bij de gemeente Haarlem. Rick (35) uit Hardenberg is sinds ruim een jaar de gekozen minister van Gehandicaptenzaken. “Geen officiële ministerspost, maar een functie die door de KRO-NCRV in het leven is geroepen. Daarmee behartig ik de belangen van zo’n twee miljoen mensen in ons land die leven met een beperking.”

Duizend stageplekken

Rick: “Het mooiste wat ik tot nu toe bereikt heb is het Speeltuinakkoord, waarbij we met partijen als Jantje Beton, Het Gehandicapte Kind en ministerie van VWS gaan zorgen dat er zoveel mogelijk speeltuinen komen die toegankelijk zijn voor kinderen met een beperking. Bewustwording start bij de allerjongsten. Maar het belangrijkste wat we voor elkaar kregen, is de grote subsidie die net binnen is van het ministerie van BiZa. Daarmee willen we binnen twee jaar duizend studenten met een beperking aan een stageplaats helpen. Als organisatie meteen een mooie manier om te wennen aan iemand met een beperking.”

Wat harder werken


Laurens Venneman (36) – die in Enkhuizen woont – werkt nu 3,5 jaar voor gemeente Haarlem. Eerst als juridisch adviseur, nu als adviseur Medezeggenschap. “Hoe ik me inzet voor diversiteit? Alleen al door hier te werken en dat goed te doen, werk ik aan de beeldvorming. Het is zo belangrijk om te laten zien dat je je werk ook goed zittend kan doen. Ik kan hetzelfde als iedereen, alleen pak ik het soms wat anders aan. Het vraagt wat aanpassingsvermogen van de mensen om je heen, maar ook van jezelf. Voor zestig procent kun je er zelf wat aan doen en voor veertig procent is het nodig dat de mensen om je heen én de maatschappij daarvoor openstaan. Als je gehandicapt bent of een andere sociale culturele achtergrond hebt, moet je soms wat harder werken om te komen waar je wilt zijn. Lukt dat niet, dan is het mooi dat er mensen en organisaties zijn die zich daar hard voor maken.”

Vergeten groep

Rick: “Blijkbaar is het een minister van Gehandicaptenzaken in Nederland nodig. We zien mensen met een beperking nog te veel als mensen met een medisch probleem of als een zorgvraag die klaar is zodra deze is opgelost. Door de coronacrisis is pijnlijk duidelijk geworden dat we een groep zijn die nogal eens vergeten wordt. Denk aan het strenge beleid in supermarkten. Dat verplichte karretje is best lastig als je blind bent of in een rolstoel zit. Het is absoluut geen onwil hoor, door instanties en organisaties wordt er vaak simpelweg niet aan gedacht. Als minister kan ik helpen bij die bewustwording.”

‘We zien mensen met een beperking nog te veel als mensen met een medisch probleem’

Zelf geen ambassadeur

Laurens: “Voor die bewustwording hebben binnen de gemeente diversiteitsambassadeurs, de mensen die anderen gevraagd en ongevraagd wijzen op ingesleten gedrag. Mijn mening wordt vaak gevraagd, hoewel ik zelf geen ambassadeur ben. De boodschap moet juist gedragen worden door mensen die niet tot de doelgroep behoren. Dat zijn de mensen waar je een gedrags- en of houdingsverandering wilt creëren. Zo voorkom je dat je een slager bent die zijn eigen vlees keurt. Eigenlijk is het harstikke zonde dat er een minister van Gehandicaptenzaken moet komen die dit beleid onder de aandacht brengt. Als je echt uitgaat van diversiteit en een maatschappij waarin iedereen mee kan doen, zou dat niet nodig moeten zijn. Voor mij is specifiek beleid pas geslaagd als je het niet meer nodig hebt!”

Goede voorbeelden etaleren

Rick: “Helemaal eens, maar we zijn helaas nog lang niet zo ver. Ik merk wel dat we in een flow zitten richting de goede kant. Werden mensen met een beperking vroeger nog weggestopt in de bossen, nu wonen we gewoon in de wijk, zoals het hoort. Onze generatie doet steeds meer mee; willen een baan, een gezin. Die mindset helpt de doelgroep enorm vooruit. Wat nog wel veel beter kan is het etaleren van goede voorbeelden. Neem Laurens; wat hij doet en hoe hij dat doet kan anderen enorm inspireren. En laten we vooral veel meer ervaringsdeskundigheid inzetten bij het vormen van beleid. Maak gebruik van mensen met een beperking. Zo wordt het beleid vanzelf inclusiever.”

Van haarlem.nl